รักนี้มาได้ไง (ตอนที่ 1)

วันนี้มาแล้วกับนิยายเรื่องที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เขียนไม่เคยจบ
ที่เขียนไม่จบเพราะหมดกำลังใจ หรือว่ายุ่งเกินไปกันดีหล่ะ
ถ้าจะให้ดูดี ต้องบอกว่ายุ่งเกินไปจนหาเวลาที่จะเขียนไม่ได้
แต่จะพูดไปก้เหมือนแก้ตัวเนอะ ทั้งๆ ที่ มีเวลาเหมือนกับคนอื่นๆ ทำไมต้องบอกไม่มีเวลากันด้วยไม่เข้าใจ
และก้ไม่เข้าใจตัวเองเล้ย...

สำหรับเรื่องนี้หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นจะพยายามแต่งให้จบ และเรื่องนี้ตั้งใจจะให้จบแบบ Happy และจะต่อด้วยเรื่องที่หักมุมจิตใจตัวเองเลยละกัน เรื่องถัดมาจะมาพร้อมกับความผิดหวัง...มันถึงจะครบรส

พร่ำมากไปแล้วเรา มาเริ่มกันเลยดีกว่ากับ

รักนี้มาได้ไง (ตอนที่ 1)

มินตราสาวน้อยที่พ่อแม่ต้องการให้มาเรียนที่โรงเรียนหญิงล้วนแห่งนี้ที่มีชื่อเสียงทั้งด้านวิชาการ กีฬา ดนตรี เรียกได้ว่าครบรส
และอีกอย่างพ่อกับแม่เธอต้องย้ายไปทำที่ต่างประเทศเลยต้องการให้มาอยู่โรงเรียนประจำหญิงล้วนเสียเลย
มินมาถึงที่ดรงเรียนนี้ก่อนเปิดเทอม 1 วันก็เลยถือโอกาสเดินสำรวจโรงเรียนเสียก่อนเลย มินเคินมาหยุดอยู่ที่สวนหลังโรงเรียน ที่นี่บรรยากาศดีมากเลย

...อ้า...ที่นี่อากาศดีกว่ากรุงเทพฯ เยอะเลย ชื่นใจจริงๆ นานๆ จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอดกับเค้าบ้าง.. มินทอดตัวลงใต้ต้นไม้ข้างสระน้ำ

เพียงชั่วครู่ มินก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังแว่วมามาใกล้ๆ
...เอ..นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว...หรือ...ว่า...ฉันจะดดนผีหลอก...มินทำท่าทางกังวลกับเสียงที่ได้ยิน
...อืม..อ้า.. ........
มินลุกขึ้นไปตามเสียงนั้น แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น เป็นภาพของคนร่างสูงผมซอยสั้นที่กำลังกอดจูบ กับสาวร่างเล็กผิวขาวหน้าตาน่ารัก กันอย่างดูดดื่มโดยที่ไม่สนใจคนอื่นๆ เลย

มินตัดสินใจเดินออกจากที่ตรงนั้น ได้ความร้อนรนทำให้เธอเหยียบกิ่งไม้เข้าเต็มๆ
...ก๊อบ...
เสียงกิ่งไม้ทำให้การกกระทำของคนทั้งคู่หยุดลง สาวร่างบางรีบคว้าเสื้อมาใส่แล้ววิ่งหนีออกจากตรงนั้นไปอย่างรวดเร็ว
คนร่างสูงรีบยืนขึ้นแล้วเรียกตามสาวร่างบาง แต่ก็ช้าไป และเค้าเองก็สนใจกับเสียงกิ่งไม้ที่ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงกิ่งไม้หล่นลงมา แต่มันเป็นเสียงของคนที่เหยียบกิ่งไม้ คนร่างสูงรีบเดืนมาคว้าข้อมือมินไว้ทันที
คนร่างสูงเปิดฉากพูดก่อน
...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง ใครใช้ให้เธอมาเดินเผ่นพล่านรอบโรงเรียน ห้า...
...แล้วเมื่อกี้เห็นอะไรหรือเปล่า...
มินส่ายหัวเล็กน้อย ก้มหน้าหลบคนร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า ทำไมกันคนๆ นี้ถึงได้ดูมีอำนาจเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอนัก
ไม่มีคำพูดใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของมิน
ทำเอาคนที่อยู่ตรงหน้า หัวเสียไม่ใช่น้อย
...ฉันถามเธอไม่ได้ยินหรือไง...
มินตะกุกตะกัก ตอบออกไป ไม่...ไม่...ฉันไม่เห็นอะไร....เลย...
แล้วเธอชื่ออะไร...คนรา่งสูงยิงคำถามต่อ
...
มินตราไม่ตอบเอาแต่ยืนสั่น
...ฉันถามเธอทำไมไม่ตอบ ฮ้า...หูหนวกหรือไง หรือว่าเป็นใบ้ไปเลย ฮ้า...คนร่างสูงตะคอกใส่มินอย่าหัวเสีย
ชื่อ....มิน....ฉันชื่อมิน
อ่อ...มิน ชื่อแปลกดี
คนรา่งสูงเปลี่ยนจากจับข้อมือมิน มาเป็นใช้มือเชยคางมินขึ้น ประชิดตัวมิน แล้วประกบปากจูบมินโดยที่มินไม่ทั้นตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
แม้การจูบครั้งนี้จะไม่เนิ่นนาน แต่มันก็เป็นจูบแรกของมิน เธอเองหน้าแดงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
...อย่าเอาเรื่องที่เธอเห็นไปบอกใครเด็ดขาด นี่แค่เป็นการสั่งสอนเบาๆ ถ้าฉันรู้ว่ามีคนรู้เรื่องนี้มากกว่าฉันเธอและดา ฉันจะตามรังควานเธอไม่เลิกแน่นอน ...พูดจบคนร่างสูงพละออกจากมินแล้วเดินออกไป แล้วหยุดหันกลับมาหามินที่ยื่นอึ้งอยู่
...เอ่อ...ลืมบอกไป ฉันชื่อ พีท นะ...
...ยินดีที่ได้จูบกับเธอ...

...เช้ารุ่งขึ้น...
มินรีบเข้าเรียนและได้รู้จักเพื่อนใหม่ เธอสนิทกับพัด บอล และเอ ซึ่งต้องทำงานร่วมกันเพราะตลอดทั้งเทอมทั้ง 4 คนนี้ต้องทำรายงานกลุ่มเดียวกันตลอด เลยทำให้สนิทกันได้ไม่ยาก
บอลเองดีมีท่าทางเหมือนจะชอบมิน ทั้งบริการ ดูแลมินเป็นอย่างดี ทั้งช่วยถือของซื้อขนมมาเลี้ยง จบเพื่อนๆ ในกลุ่มแซวกันยกใหญ่

ทางด้านหนึ่งของโรงอาหาร พีทที่นั่งกินข้าวไม่ไกลโต๊ะของมิน แอบมองมินอยู่ไม่วางตา เห็นพฤติกรรมบอลที่แสดงออกต่อมิน ยิ่งทำให้พีทไม่ค่อยพอใจ

ที่โต๊ะของมิน พัดชวนคุยเรื่องรับน้อง ว่าที่นี่มีรับน้องด้วย และก็การเลือกพี่รหัสด้วย มินเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย มีรับน้องด้วยเนี่ยนะ อะไรกันนักหนา ทำอย่างกับมหาวิทยาลัยไปได้น่ะ
พัดรีบแย้งทันที
...นี่เธอ เค้ามีประเพณีนี้มานานแล้วนะ แล้วอีกอย่างนะ พี่รหัสจะต้องนอนห้องเดียวกับน้องรหัสด้วยนะ พัดรีบอธิบายรายละเอียด
อะไรนะ...มินอุทานเสียงดังลั่น
ต้องนอนกับพี่รหัสหรอ ...สาธุ...ขอให้ฉันได้พี่รหัสที่ไม่ใช่เป็นทอมเเถอะ สาธุ... รู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ที่ต้องนอนร่วมห้องกับทอม

บอลเอ่ยขึ้นมาบ้าง ...บอลอยากเป็นรูมเมทมินจังเลยอ่ะ บอลจะได้ดูแลมินคนเดียว
...แหวะ...ทั้งพัดและเอ แหวะออกมาพร้อมกัน น้อยๆ หน่อยบอล จีบกันอายเพื่อนบ้างสิ
พัดพูดเรื่องรับน้องต่อ นี่พวกเธอรู้ไหมว่าใครเป็นคนจัดการเรื่องรับน้อง ทั้ง 3 คนที่โต๊ะส่ายหัวพร้อมกัน ก็คณะกรรมการนักเรียนไง และก็พี่พีท ที่เป็นประธานนักเรียนเป็นคนจักการทั้งหมด
มินได้ยินชื่อพีท ไม่ถนัดเลยถามซ้ำ
...เธอว่าประธานนักเรียนชื่ออะไรนะยัยพัด
...ชื่อพี่พีทไง อยู่ ม.5 เป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วยนะ แถมยังเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนอีกตั้งหาก
...พีท... มินอุทานเสียงดัง
...พีท...พีทงั้นหรอ จะใช่คนเดียวกับนายคนนั้นหรือเปล่าเนี่ย ฉันชักจะปวดหัวแล้วสิ เข้ามาวันแรกก็ไปมีเรื่องกับลูกเจ้าของโรงเรียน ฉันคงตายแน่ถ้าพีทที่ว่านี่ เป็นคนเดียวกัน มินคิดในใจ...