ถึงเวลาต้องตัดสินใจ

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา มีเกิดก็ต้องมีดับ
ความฝันที่รออยู่ข้างหน้ายังมีอยู่

บางครั้งเห็นเพื่อนบางคนมีหน้าที่การงานที่ดี เราก็ดีใจ
แต่นึกหดหู่กับตัวเองไม่ได้เลยว่า
ทำไมเราถึงเป็นมนุษย์เงินเดือน
ที่เงินเดือนก็ใช่ว่าจะสูงลิบลิ่วอย่างใครเขา
บางครั้งยังอิจฉาบางคนที่เค้ามีญาติพี่น้องใหญ่โต
มีเส้นสาย ที่พอจะฝากเข้าทำงานในที่ดีๆ ดูดีไฮโซ
แต่พอมองนึกกลับมาอีกที ใช่ว่าเราเองจะไม่มีดี
แต่เรามองไม่เห็นความสามารถของเราเองมากกว่า
เราไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเองมากกว่า

เรื่องที่กล่าวมาข้างต้น เป็นเรื่องความสับสนในชีวิตของคนๆ หนึ่ง
ที่เลือกไม่ได้ระหว่างความสะบายกับที่ทำงานเก่า สบายจนเคยตัว
พอเมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจไปทำงานที่ใหม่เริ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมา
กลัวว่าจะโดนกดดัน กลัวจะโดนแกล้ง กลัวว่าเราจะความสามารถไม่ถึง กลัวๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลองเลย จะกลัวไปทำไมทั้งๆ ที่งานใหม่ก็ใกล้บ้านกว่า ((ทีี่สำคัญเงินเดือนเยอะกว่า อิอิ)))
แม้ว่าจะต้องตื่นเช้าเหมือนเดิม แต่ก้ไม่เห็นแปลกเลย เราก็ตื่นเช้าอยู่แล้วนี่นา...
จะกลัวอะไรอีกเล่า หากไม่คิดที่จะก้าวออกมา แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะโตสักที...

ในที่สุดข้าพเจ้าก็คิดได้ และเลือกที่จะไปทำงานที่ใหม่ทั้งๆ ที่รู้ว่าต้องเหนื่อยกว่าที่เดิมก็ตาม
อย่างน้อยๆ เราก็จะเก่งขึ้น เราต้องกล้าที่จะสู้และก็ต้องกล้าที่จะอดทนสิ
อยู่ที่เดิมก็สบาย สบายมากเสียด้วย ไม่มีอะไรที่ต้องปรับตัวอีกแล้วเพราะรู้ใส้พุงกันดี
แต่ก็อย่างว่า คนเราต้องมีวันที่จะโตกันทุกคน และวันนี้วันที่เราเลือกที่จะก้าวออกไป
เพื่อไปเจอกับการเรียนรู้ใหม่ๆ ที่เคยสัมผัสมาบ้างถึงจะไม่มากก็ตาม แต่ก็จะลองดู

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาได้อัพบล๊อก เนื่องจากมีภาระกิจ และสิ่งที่ต้องคิดมากมาย
ถึงเวลาอัพ ก็ดันกลายเป็นเรื่องบ่นๆๆๆๆๆ ของคนคิดไม่ตกไปซะงั้น เฮ้อ...

สู้ สู้ สู้ตาย

สู้เค้านะ...เจ้าตัวน้อย...